پیامک های عاشورایی

-خط تو با خون تو آغاز می شود/ از آن زمان كه تو ایستادی/ دین راه افتاد / و چون فرو افتادی/ حق برخاست (دکتر اسدی گرمارودی)

-آنان که رفته اند کاری حسینی کرده اند و آنان که مانده اند با ید کاری زینبی کنند و گرنه یزیدی اند.(دکتر شریعتی)

- به جز اینکه امام حسین در عاشورا شهید شده است عاشورا نیز در تاریخ شهید شده است. و پیام اصلی عاشورا(عدالت) نیز فراموش شده است. پس در هر عاشورایی دو شهید موجود است و بر هر شهیدی نوحه ای واجب. (محمد رضا حکیمی)

- شامگاه عاشورا، آسمان تمام ستاره‌های خود را می‌گرید و بدین فرجام، قطره اشك درشتی از خون، از گوشه پلك آسمان به بیرون می‌لغزد. خورشید، آغاز دهمین روز از ماه محرم 61 هجری را اعلام می‌كند.

(زنده یاد سید حسن حسینی)

- و تو شكستی و " راستی " درست شد/ و از روانه ی خون تو / بنیاد ستم سست شد. (دکتر اسدی گرمارودی)

- بگذار بگریم/ خون تو، در اشك ما تداوم یافت/ و اشك ما ،صیقل گرفت/ شمشیر شد/ و در چشمخانه ی ستم نشست.

- در همهمه ی حیرت و بی کسی ،دستان تهی مانده ی ما را ، از دامان بلند نگاهت ،کوتاه مکن

- در چمن ،آه، این همه خونین کفن/ باز بقایای شبیخون کیست؟

- تو كلاس فشرده تاریخی / كربلای تو / مصاف نیست / منظومه بزرگ هستی است / طواف است(دکتر اسدی گرمارودی)

- انگشت تو از دست چرا افتاده؟

 گل از چه ز شاخه ای جدا افتاده؟

 ای ناطق قرآن که جداگشته سرت؟

بسم الله این سوره کجا افتاده؟ (علی انسانی)

- شوریده سری که شرح ایمان می کرد

هفتاد و دو فصل سرخ عنوان می کرد

با نای بریده نیز بر منبر نی

تفسیر خجسته ای ز قرآن می کرد (سید حسن حسینی)

- لب تشنه ام از سپیده آبم بدهید

جامی ز زلال آفتابم بدهید

من پرسش سوزان حسینم یاران

با حنجره عشق جوابم بدهید (سید حسن حسینی)

- تو قرآن سرخی/ "خون آیه" های دلاوری ت را/ بر پوست کشیده ی صحرا نوشتی/ و نوشتارها/ مزرعه ای شد/  با خوشه های سرخ/ و جهان یک مزرعه شد/ با خوشه ، خوشه ، خون/ و هر ساقه/ دستی و داسی و شمشیری/ و ریشه ی ستم را وجین کرد/ و اینک/ و هماره/ مزرعه سرخ است. (دکتر اسدی گرمارودی)

- گل آمد و ویرانه ما گلشن از اوست

ماه امد و کاشانه ی ما روشن از اوست

من با پدرم قول و قراری دارم

جان باختن از من است و دل بردن از اوست (هاشم شکوهی)

- چون دید به نوک نی سرش را خورشید

بر خاک ، تن مطهرش را خورشید

آرام ، حریر نور خود را گسترد

پوشاند برهنه پیکرش را خورشید( محمدعلی مجاهدی ( پروانه ))

- خورشید بر این تیره مغاک افتاده است؟

یا بر سر نی آن سر پاک افتاده است؟!

بر عرش نی از تلاوت او پیداست

هفتاد و دو سوره روی خاک افتاده است (محمدعلی مجاهدی)

                                        مست و دیوانه از آن باده ی جوشان بودم

مسلمم در بر تقدیر تو تسلیم منم

                                         همه جا پیرو تو مجری فرمان بودم

از همان کودکیم عشق تو بیمارم کرد

                                        هر کجا نام تو بود محو و پریشان بودم

خواب دیدم که تو بر نیزه و من بر سر دار

                                        تو همه معنی و من قاری قرآن بودم

کاش بودی و ببینی شده خوابم تعبیر

                                         من سردار تماشاگه عدوان بودم

ای یوسف زهرا ببین...

این شعر از كتاب "یك ماه خون گرفته،‌هفتاد و دو ستاره" است كه به همت جناب آقای حسین فتحی تهیه و تنظیم گردیده است و همراه فایل صوتی "سبك نوحه‌خوانی" آن تقدیم می‌گردد، تا مداحان اهل بیت و دوستانی كه قصد نوحه‌خوانی در این ایام عزیز را دارند، از آن بهره‌مند شوند.

ای یوسف زهرا ببین...

یا بن الحسن این کوفیان کردند چراغان

صف بسته اند بهر تماشای اسیران

ای یوسف زهرا ببین شد عمه ات محمل نشین

بقیة الله (2)

با ریسمان بازوی زینب را ببستند

در باغ رضوان قلب زهرا را شکستند

ای یوسف زهرا ببین شد عمه ات محمل نشین

بقیة الله (2)

زیبا گلان فاطمه با قلب سوزان

منزل به منزل می روند تا شام ویران

ای یوسف زهرا ببین شد عمه ات محمل نشین

بقیة الله (2)

                                     نوحه های حاج مهدی خرازی

دروازه ی کوفه

این شعر از كتاب "یك ماه خون گرفته،‌هفتاد و دو ستاره" سروده شاعر توانای آستان اهل بیت، جناب آقای غلامرضا سازگار است كه به همت جناب آقای حسین فتحی تهیه و تنظیم گردیده است و همراه فایل صوتی "سبك نوحه‌خوانی" آن تقدیم می‌گردد، تا مداحان اهل بیت و دوستانی كه قصد نوحه‌خوانی در این ایام عزیز را دارند، از آن بهره‌مند شوند.

دروازه ی کوفه

ای سرت بر سر نی ساربان دل من

خم شده نیزه ی تو به سوی محمل من

چرا زخون صورتت رنگ شده

قرآن بخوان که دلم تنگ شده

حسین حسین! یا اخا مولا حسین!

حسین حسین! یا اخا مولا حسین!

جلوه ی طور، حسین، سوره ی نور، حسین

دیگر از محمل من، نشوی دور، حسین!

من زائرِ، گودی قتلگهم

از نوک نی، نگهم کن نگهم

حسین حسین! یا اخا مولا حسین!

حسین حسین! یا اخا مولا حسین!

نیزه دارِ تو زَنَد خنده بر گریه ی من

تو به من گریه کن و تو به من حرف بزن

حسین من، من فدای سر تو

خون خدا، چکد از حنجر تو

حسین حسین! یا اخا مولا حسین!

حسین حسین! یا اخا مولا حسین!

روز آغاز نبود این چنین باور من

تو شوی بر سر نی، سایه بان سر من

نوک نی و، سر نور عین من

خاکستر و، صورت حسین من

حسین حسین! یا اخا مولا حسین!

حسین حسین! یا اخا مولا حسین!

یا اخا! کشت مرا نگه دختر تو

اشک چشمش به رخ و نگهش بر سر تو

یک دم نگاه، به روی فاطمه کن

با دخترت، لحظه ای زمزمه کن

حسین حسین! یا اخا مولا حسین!

حسین حسین! یا اخا مولا حسین!

ای دعای لب من در نماز شب من

در فراق تو نفس گشته تاب و تب من

آن که نهد سر به حکم تو من

بگو بگو سر به پایت شکنم

حسین حسین! یا اخا مولا حسین!

حسین حسین! یا اخا مولا حسین!

تشنه ام تشنه ی لب عطشان توام

 به خدا شیفته ی صوت قرآن توام

نثار تو گل تکبیر کنم

قرآن بخوان تا که تفسیر کنم

حسین حسین! یا اخا مولا حسین!

حسین حسین! یا اخا مولا حسین

این شعر از كتاب "یك ماه خون گرفته،‌هفتاد و دو ستاره" سروده شاعر توانای آستان اهل بیت، جناب آقای غلامرضا سازگار است كه به همت جناب آقای حسین فتحی تهیه و تنظیم گردیده است.

سنگ به جای دسته گل

شامیان! من داغدارم، هلهله کمتر کنید                      خارجی نه! زاده ی پیغمبرم باور کنید

کف زدن پایِ سر فرزند زهرا خوب نیست                      نامسلمانان! حیا از دخت پیغمبر کنید

با چه جرمی عمه ام را پیش چشمم می زنید؟            نه حیا از فاطمه، نه شرم از حیدر کنید

گشته جای شیر جاری اشک از چشم رباب                 جای خنده، گریه با آن مهربان مادر کنید

میهمانم، زاده ی پیغمبرم، آیا رواست                         جای عطر گل، نثارم خاک و خاکستر کنید؟

این سر ریحانه ی زهراست بر بالای نی                       از چه رو با خنده استقبال از این سر کنید

کوچه کوچه سنگ بگرفتید جای گل به دست                تا نثار فرق مجروح علی اکبر کنید

زخم زنجیر مرا دیدید و خندیدید باز                               شادمانی پای اشک عمه ام کمتر کنید

فاطمه با ماست ای نامرد مردم! کِی رواست              رقص پای گریه ی صدیقه ی اطهر کنید؟

شیعیان با شعر میثم در غم ما اهل بیت                    دیده را لبریز از خون، سینه پر آذر کنید

اين شعر از كتاب "يك ماه خون گرفته،‌هفتاد و دو ستاره" سروده شاعر تواناي آستان اهل بيت، جناب آقاي غلامرضا سازگار است كه به همت جناب آقاي حسين فتحي تهيه و تنظيم گرديده است.

منشورنخست

دل تشنه ي داغ لب عطشان حسين است                     جان سوخته ي سينه ي سوزان حسين است

از روز ازل، چرخ قدش بود کماني                                      تا شام ابد سر به گريبان حسين است

تنها نه غروب دهم ماه محرم                                         تا حشر، زمان شام غريبان حسين است

هر ديده که لبريز شد از اشک بدانيد                                آن ديده يم رحمت و غفران حسين است

تيغي که کشيدند  به حلقوم شريفش                            خجلت زده از فاطمه، گريان حسين است

تيري که فرو در جگر تشنه ي او رفت                               شک نيست که آن نيز به فرمان حسين است

زخمي که به پيشاني نوراني او ماند                              مهر سند زند ه ي پيمان حسين است

چوبي که به دندان ثناياش عدو زد                                  تا حشر خجل از لب و دندان حسين است

در شام بلا طشت طلا زير همان چوب                            آيات خدا بر لب عطشان حسين است

با پور معاويه همان چوب و همان طشت                          گفتند  نزن! فاطمه مهمان حسين است!

يک سو به لب خشک حسين آيه ي قرآن                       يک سو به فلک ناله ي طفلان حسين است

از حادثه ي شام بلا تا صف محشر                                اين شهر پر از نغمه ي قرآن حسين است

حق گفتن و سر دادن و از پا ننشستن                           منشور نخست و خط پايان حسين است

تن مصحف و خون جوهر و نيزه قلم وحي                        آيات خدا زخم فراوان حسين است

تا صبح قيامت اگرش عمر ببخشند                               ميثم  همه دم عبد و ثنا خوان حسين است

این شعر از كتاب "یك ماه خون گرفته،‌هفتاد و دو ستاره" سروده شاعر توانای آستان اهل بیت، جناب آقای غلامرضا سازگار است كه به همت جناب آقای حسین فتحی تهیه و تنظیم گردیده است.

نغمه ی قرآن

کنار طشت طلاست فاطمه مهمان من                   چوب مزن ای یزید! بر لب و دندان من

با چه دلی می زنی برلب من خیزران                      کز همه دل می برد نغمه ی قرآن من

گر چه تحمل کنم ضربه ی چوب تو را                      تاب مرا می برد گریه ی طفلان من

تاکه نگاه افکنم بر رخ اطفال خود                            دور زند دم به دم، دیده ی گریان من

تا نرود از اسف، صبر و قرارش زکف                        زینب من می شود دست به دامان من

ناله ی من بر ملاست، مقتل من کربلاست            شام بلا آمده شام غریبان من

با چه گنه می کنی لعل لبم را کبود؟                      بر سر و صورت بس است زخم فراوان من

سرم به شام بلا، زینت طشت طلا                        زیر سم اسب ها پیکر عریان من

طشت زسوز درون سوخت و فریاد زد                     چوب تو هم گریه کرد بر لب عطشان من

سوز دل اهل دل در نفس میثم است                    در شرر شعر اوست ناله و افغان من

هیجده قرص قمر

این شعر از كتاب "یك ماه خون گرفته،‌هفتاد و دو ستاره" سروده شاعر توانای آستان اهل بیت، جناب آقای غلامرضا سازگار است كه به همت جناب آقای حسین فتحی تهیه و تنظیم گردیده است. 

هیجده قرص قمر 

به لب آه و به دل خون و به لب اشک بصر دارم                 شدم چون شمع سوزان آب و آتش بر جگر دارم

دلم خون شد، نخندید ای زنان شام بر اشکم                   که هم داغ برادر دیده، هم داغ پدر دارم

کند اختر فشانی آسمان دیده ام دائم                             که بر بالای نیزه هیجده قرص قمردارم

عدو دست مرا بست و اسیرم برد در کوفه                       نشد تا نعش بابم را ز روی خاک بردارم

تمام عمر هر جا آب بینم اشک می ریزم                         من از لب های خشک یوسف زهرا خبر دارم

از آن روزی که ثار الله را کشتند لب تشنه                        به یاد کام خشکش لحظه لحظه چشم تر دارم

مسافر کس چو من نَبوَد که همراهِ سرِ بابا                       چهل منزل به روی ناقه ی عریان سفردارم

از آن روزی که بالا رفت دود از آشیان ما                            دلی از خیمه های سوخته سوزنده تر دارم

همه  از آب رفع تشنگی کردند غیر از من                         که هرجا آب نوشم بیشتر در دل شرر دارم

اگر چشمت به آب افتاد میثم گریه کن بر من                    که آتش در دل و جان بر لب و خون در بصر دارم

باز این چه شورش است که در خلق عالم است

باز این چه شورش است که در خلق عالم است
باز این چه نوحه و چه عزا و چه ماتماست

باز این چه رستخیز عظیم است کز زمین
بی نفخ صور خاسته تا عرش اعظماست

این صبح تیره باز دمید از کجا کزو
کار جهان و خلق جهان جمله درهماست

گویا طلوع میکند از مغرب آفتاب
کاشوب در تمامی ذرات عالم است

گرخوانمش قیامت دنیا بعید نیست
این رستخیز عام که نامش محرم است

در بارگاه قدس که جای ملال نیست
سرهای قدسیان همه بر زانویغم است

جن و ملک بر آدمیان نوحه می کنند
گویا عزای اشرف اولاد آدماست

خورشید آسمان و زمین، نور مشرقین
پرورده ی کنار رسول خدا، حسین

* * *
کشتی شکست خورده ی طوفان کربلا
در خاک و خون طپیده میدان کربلا

گر چشمروزگار به رو زار می گریست
خون می گذشت از سر ایوان کربلا

نگرفت دست دهر گلابیبه غیر اشک
زآن گل که شد شکفته به بستان کربلا
از آب هم مضایقه کردندکوفیان
خوش داشتند حرمت مهمان کربلا

بودند دیو و دد همه سیراب ومی مکند
خاتم ز قحط آب سلیمان کربلا

زان تشنگان هنوز به عیوق می رسد
فریادالعطش ز بیابان کربلا

آه از دمی که لشگر اعدا نکرد شرم
کردند رو به خیمه یسلطان کربلا

آن دم فلک بر آتش غیرت سپند شد
کز خوف خصم در حرم افغان بلندشد

* * *
کاش آن زمان سرادق گردون نگون شدی
وین خرگه بلند ستون  بیستونشدی

کاش آن زمان درآمدی از کوه تا به کوه
سیل سیه که روی زمین قیرگونشدی

کاش آن زمان ز آه جهان سوز اهل بیت
یک شعله ی برق خرمن گردون دونشدی

کاش آن زمان که این حرکت کرد آسمان
سیماب وار گوی زمین بی سکون شدی

کاشآن زمان که پیکر او شد درون خاک
جان جهانیان همه از تن برون شدی

کاش آن زمانکه کشتی آل نبی شکست
عالم تمام غرقه دریای خون شدی

آن انتقام گر نفتادی به روزحشر
با این عمل معامله ی دهر چون شدی

آل نبی چو دست تظلم  برآورند
ارکان عرشرا به تلاطم درآورند

* * *
برخوان غم چو عالمیان را صلا زدند
اول صلا بهسلسله ی انبیا زد

نوبت به اولیا چو رسید آسمان طپید
زان ضربتی که بر سر شیرخدا زدند

آن در که جبرئیل امین بود خادمش
اهل ستم به پهلوی خیرالنسازدند

بس آتشی ز اخگر الماس ریزه ها
افروختند و در حسن مجتبی زدند

وانگهسرادقی که ملک مجرمش نبود
کندند از مدینه و در کربلا زدند

وز تیشه ی ستیزه درآن دشت کوفیان
بس نخل ها ز گلشن آل عبا زدند

پس ضربتی کزان جگر مصطفیدرید
بر حلق تشنه ی خلف مرتضی زدند

اهل حرم دریده گریبان، گشوده مو
فریاد بردر ِ  حرم کبریا زدند

روح الامین نهاده به زانو سر حجاب

تاریک شد ز دیدن آن چشمآفتاب

* * *
چون خون ز حلق تشنه ی او بر زمین رسید
جوش از زمین به ذروه عرشبرین رسید

نزدیک شد که خانه ی ایمان شود خراب
از بس شکست ها که به ارکان دینرسید

نخل بلند او چو خسان بر زمین زدند
طوفان به آسمان ز غبار زمینرسید

باد آن غبار چون به مزار نبی رساند
گرد از مدینه بر فلک هفتمینرسید

یکباره جامه در خم گردون به نیل زد
چون این خبر به عیسی گردون نشینرسید

پر شد فلک ز غلغله چون نوبت خروش
از انبیا به حضرت روح الامینرسید

کرد این خیال وهم غلط کار کان غبار
تا دامن جلال جهان آفرینرسید

هست از ملال گرچه بری ذات ذوالجلال
او در دلست و هیچ دلی نیستبی ملال

* * *
ترسم جزای قاتل او چون رقم زنند
یک باره بر جریده ی رحمت قلمزنند

ترسم کزین گناه شفیعان روز حشر
دارند شرم  کز گنه خلق دم زنند

دستعتاب حق به در آید ز آستین
چون اهل بیت دست در اهل ستم زنند

آه از دمی که باکفن خون چکان ز خاک
آل علی چو شعله ی آتش علم زنند

فریاد از آن زمان که جواناناهل بیت
گلگون کفن به عرصه ی محشر قدم زنند

جمعی که زد به هم صفشان شورکربلا
در حشر صف زنان صف محشر به هم زنند

از صاحب حرم چه توقع کنند باز
آنناکسان که تیغ به صید حرم زنند

پس بر سنان کنند سری را که جبرئیل
شوید غبارگیسویش از آب سلسبیل

* * *
روزی که شد به نیزه سر آن بزرگوار
خورشید سربرهنه برآمد ز کوهسار

موجی به جنبش آمد و برخاست کوه
ابری به بارش آمد وبگریست زار زار

گفتی تمام زلزله شد خاک مطمئن
گفتی فتاد از حرکت چرخبی‌قرار

عرش آن زمان به لرزه درآمد که چرخ پیر
افتاد در گمان که قیامت شدآشکار

آن خیمه‌ای که گیسوی حورش طناب بود
شد سرنگون ز باد مخالف حبابوار

جمعی که پاس محملشان داشت جبرئیل
گشتند بی‌عماری محمل شتر سوار

با آنکه سر زد آن عمل از امت نبی
روح‌الامین ز روح نبی گشت شرمسار

وانگه ز کوفهخیل الم رو به شام کرد
نوعی که عقل گفت قیامت قیام کرد

* * *
بر حربگاهچون ره آن کاروان فتاد
شور و نشور واهمه را در گمان فتاد

هم بانگ نوحه غلغلهدر شش جهت فکند
هم گریه بر ملائک هفت آسمان فتاد

هرجا که بود آهویی از دشت پاکشید
هرجا که بود طایری از آشیان فتاد

شد وحشتی که شور قیامت به باد رفت
چونچشم اهل بیت بر آن کشتگان فتاد

هرچند بر تن شهدا چشم کار کرد
بر زخم های کاریتیغ و سنان فتاد

ناگاه چشم دختر زهرا در آن میان
بر پیکر شریف امام زمانفتاد

بی اختیار نعره ی هذا حسین زود
سر زد چنانکه آتش ازو در جهان فتاد

پسبا زبان پر گله آن بضعةالرسول
رو در مدینه کرد که یا ایهاالرسول

* * *
اینکشته ی فتاده به هامون حسین توست
وین صید دست و پا زده در خون حسین توست

ایننخل تر کز آتش جانسوز تشنگی
دود از زمین رسانده به گردون حسین توست

این ماهیفتاده به دریای خون که هست
زخم از ستاره بر تنش افزون حسین توست

این غرقهمحیط شهادت که روی دشت
از موج خون او شده گلگون حسین توست

این خشک لب فتادهدور از لب فرات
کز خون او زمین شده جیحون حسین توست

این شاه کم سپاه که باخیل اشگ و آه
خرگاه زین جهان زده بیرون حسین توست

این قالب طپان که چنینمانده بر زمین
شاه شهید ناشده مدفون حسین توست

چون روی در بقیع به زهرا خطابکرد
وحش زمین و مرغ هوا را کباب کرد

* * *
کای مونس شکسته دلان حال ماببین
ما را غریب و بیکس و بی آشنا ببین

اولاد خویش را که شفیعان محشرند
درورطه ی عقوبت اهل جفا ببین

در خلد بر حجاب دو کون آستین فشان
واندر جهان مصیبتما بر ملا ببین

نی ورا چو ابر خروشان به کربلا
طغیان سیل فتنه و موج بلاببین

تن های کشتگان همه در خاک و خون نگر
سرهای سروران همه بر نیزه هاببین

آن سر که بود بر سر دوش نبی مدام
یک نیزه اش ز دوش مخالف جدا ببین

آنتن که بود پرورشش در کنار تو
غلطان به خاک معرکه ی کربلا ببین

یا بضعةالرسول زابن زیاد داد
کو خاک اهل بیت رسالت به باد داد

* * *
خاموش محتشم که دلسنگ آب شد
بنیاد صبر و خانه ی طاقت خراب شد

خاموش محتشم که ازین حرفسوزناک
مرغ هوا و ماهی دریا کباب شد

خاموش محتشم که ازین شعر خونچکان
دردیده ی اشگ مستمعان خون ناب شد

خاموش محتشم که ازین نظم گریه خیز
روی زمین بهاشگ جگرگون کباب شد

خاموش محتشم که فلک بس که خون گریست
دریا هزار مرتبهگلگون حباب شد

خاموش محتشم که بسوز تو آفتاب
از آه سرد ماتمیان ماهتابشد

خاموش محتشم که ز ذکر غم حسین
جبریل را ز روی پیامبر حجاب شد

تا چرخسفله بود خطایی چنین نکرد
بر هیچ آفریده جفایی چنین نکرد

* * *
ای چرخغافلی که چه بیداد کرده ای
وز کین چه ها درین ستم آباد کرده ای

بر طعنت این بساست که با عترت رسول
بیداد کرده خصم و تو امداد کرده ای

ای زاده زیاد نکرده استهیچ گه
نمرود این عمل که تو شداد کرده ای

کام یزید داده ای از کشتنحسین
بنگر که را به قتل که دلشاد کرده ای

بهر خسی که بار درخت شقاوتست
درباغ دین چه با گل و شمشاد کرده ای

با دشمنان دین نتوان کرد آن چه تو
با مصطفیو حیدر و اولاد کرده ای

حلقی که سوده لعل لب خود نبی بر آن
آزرده اش به خنجربیداد کرده ای

ترسم تو را دمی که به محشر برآورند
از آتش تو دود به محشردرآورند

محتشم کاشانی

---

اینم یک آدرس دیگر

 کعبه اهل ولاست کرب بلای حسین

در دل اهل دل است صحن و سرای حسین

حضرت زهرا شود هم دل و هم ناله اش

هر که زند ناله در بزم عزای حسین

جامه احرام خون کعبه بود  قتلگاه

کرببلا مروه و شام صفای حسین

درره وصل خدا ازهمه هستی گذشت

هستی خود را خدا ریخت به پای حسین

خانه دلها که نیست جای کسی غیر دوست

هم شده جای خدا هم شده جای حسین

داد جوان تا جوان پیرو راهش شود

جان حوانان ما باد فدای حسین

قطره اشکش کند نار سقر را خموش

هرکه کند بی ریا گریه برای حسین

اشک فشان حال کن گریه به گودال کن

تا شنوی زیر تیغ ذکر و دعای حسین

فاطمه در پیش روی خواهر او از قفا

شمر برید از جفا سر زقفای حسین

دردل هر کوچه ای حال و هوایی بود

کوچه دل را بود حال و هوای حسین

سر حقیقت ببین معنی وحدت ببین

خون حسین امده خون خدای حسین

(میثم)اگر بی نواست شهر دلش نینواست

نای وجودش بود پر زنوای حسین

                                                             حاج غلامرضا سازگار

در محرم سینه ها غرق ملالی دیگر است
جاری از چل چشمه دلها زلالی دیگر است

با حلولش برنخیزد جز فغان از عاشقان
طاق ابروی محرم را هلالی دیگر است

بس که لحظه لحظه هایش سرخ و عاشورایی است
سیر شیون کردنش امر محالی دیگر است

لحظه ای با لحظه هایش اشک حرمان ریختن
نیست ناممکن ولی محتاج حالی دیگر است

ماتمش اطفال را سازد چو زالان سوگوار
در غمش هر شیرخواری شیر زالی دیگر است

چند روزی با علم نی اسبها را هی کنند
کودکان را در محرم قیل و قالی دیگر است

هیچ کس چون ما نگیرد ماتم این ماه را
با محرم شیعیان را اتصالی دیگر است

تشنه یک سینه ی سیرم، مرا بسمل کنید
بال بال مرغ بسمل، بال بالی دیگر است

عزتی گرهست جز" هیهات منَ الذِله" نیست
درس عشق آموختن کسب کمالی دیگر است

هرچه داریم از حسین(ع) و عشق او داریم ما
هرچه داریم از ابولفضل(ع) با وفا داریم ما

هرچه داریم از شیر زن کربلا داریم ما

پس بیاید جان و دل را عاشورایی کنیم

در عزای عزیز زهرا(س) سوگواری کنیم

 زمزمه عشق چیست ذکر ثنای حسین

کعبه دلها کجاست کرببلای حسین

اجر طواف حرم یافته در هر قدم

هرکه شود زائر صحن و سرای حسین

از در باب الحسین به باغ جنت رود

هر که زصدق وادب شود گدای حسین

شیعه عجب نیست گر جان دهد از تشنگی

از شرر اتش وا عطشای حسین

بر در باغ بهشت دست الهی نوشت

اُدخُلی ای زائر کرببلای حسین

دعا و صوم و صلاه جهاد و حج و زکات

قبول حق نیست بی مهر و ولای حسین

سزاست دل خون شود سرشک گلگون شود

زدیده بیرون شود یاد عزای حسین

آه که در قتلگه خواهرش امد زراه

دیده که قاتل برید سر از قفای حسین

هزار سال از غمش گذشت اما هنوز

لاله گریبان کند چاک برای حسین

هر جگر سوخته هر دل افروخته

چشم کرم دوخته سوی عطای حسین

آن بدن پاک را ان تن صد چاک را

گرفت بر روی دست پیش خدای حسین

گفت که یارب قبول نما زآل رسول

که خود توئی شاهد کوی منای حسین

                                                                       محمد نعیمی

عباس تمرتاش (شاهد)

سلام

این اشعار به صورت یکئ مجموعه منظم و سریالی نوشته شده و ماجرای آل الله را از ورودیه تا عاشورا در وادی می و میخانه توضیح میده و من می خوام امشب اولین شعر و دومین شعر اون مجموعه رو که مربوط به ( ورود کاروان به کربلا و 2 طفلان زینب .س. ) را اینجا ثبت کنم تا بهتر با شکل و محتوای اشعار آشنا بشید و من را هم از دعا فراموش نکنید

..................... (( ورودیه کربلا !! )) ..................

دسته دسته میگساران غمزده ... آمدند وارد شدند در میکده
جملگی لب تشنه و بی تاب می ... دیده ها بر چهره ارباب می !!
تا بساط عیش ونوش اماده شد ... در کف مستان یکا یک باده شد!!
تا که ساقی درب خم می گوشود ... نا له ای دل از کفش نا گه ربود !!
نا له ای سوزان که سوزد هر دلی ... نا له ای محزون ز بین محملی !!
نا له ای از عمق جانی بی قرار ... نا له ای همراه باران بهار !!
نا له ای که تا قیامت با قی است ... مطلب و منظور او با ساقی است !!
ایها الساقی در خم وا مکن !!! اندر ایجا شورش و بلوا مکن !!
ساقیا ترسم خمت را بشکنند !!! در اسارت میگسارنت برند !!
ترسم اینجا گر دهی جوشی به می ... راس پاکت را کنند با لای نی !!
خمت ای ساقی ز هر زخمی بدور ... وای اگر بینم سرت را در تنور !!
ساقیا بر می در اینجا لب مزن ... ای حسین .ع. آتش دل زینب .س. مزن !!
................ ( شاهدا ) افشا مکن اسرار عشق !! ....................
.......... خون چکید از چشم گوهر بار عشق (جانم مهدی.ع. !!.........
((1/2/77 شاهد)) التماس دعا.

..............(( لاله های زینب .س. ))...................

در بر ساقی بنشستند خمار ... دو میگسار تشنه و تازه کار !!
هر دو بدنبال می ناب او ... محو رخ ساقی و بی تاب او !!
هر دو زتشنگی ز پا فتاده ... دیده هر دو بر خم است و باده !!
رفته ز کف صبر و قرار آن دو ... تر شده چشمان خمار آن دو
دامن ساقی چو گرفتند بدست ... می طلبیدند که شوند مست مست !!
دامن ساقی بگرفتند به شور ... تا که بنوشند ز شراب طهور !!
ساقی بیا و در خم وا نما ... این لب خشکیده ما تر نما !!
پیش تو با سوز و گداز آمدیم ... سوی تو با روی نیاز آمدیم !!
ساقی ببین سبوی ما خالی است ... می تو اگر دهی چقدر عالی است !!
آنکه سبو به دست ما داده است ... اکنون میان خیمه افتاده است !!
به حرمت آنکه برفته از هوش ...می را بده برای ما دمی جوش !!
به حرمت این باده و پیاله ... ما را مده جای دگر حواله !!
.............. (شاهد ) پر از می شد سبوی آن دو !! ...........
.............. چون غرق خون گردیده روی آن دو !! .................
(( شاهد )) 2/2/77 التماس دعا .

سومین روز بنام :
................(( سه ساله حسین رقیه خانم .س.)).............

اینجا بود محل ویرانکده ... یا بود این زمین همان میکده ؟!
اینجا بود اگر خرابه شام ... بوی می از چه برسد بر مشام ؟!
اینجا اگر جای غم و زاری است ... رود می از آن ز چه رو جاری است ؟!
خرابه جای خاک و سنگ است و خشت .. چرا پس اینجا شده است چون بهشت ؟!
ز روشنایی بود اینجا به دور ... چرا پس این خرابه است غرق نور ؟!
خرابه هر گز نه چو گلستان است ... نه جای نغمه های بلبلان است !!
بین خرابه جای مرغ حق نیست ... جای سر بریده در طبق نیست !!!!
طبق نه شایسته این سر بود ... که جای آن دامن دختر بود !!!
دامن دختری سه ساله و خرد ... که هر کجا گفتا :( پدر ) کتک خورد !!!
هر جا که بگرفت ز پدر نشانی ... سیلی بخورد سیلی آنچنانی !!!!!
چون نام بابش حبس در گلو شد !! نفس گره اندر گلوی او شد !!!
در بر چشم نیمه باز بابا !!!! رقیه.س. زد تا به سجحر دست و پا !!!!!!!!!!!!!!
........... (شاهد مگو دگر که جان شد به لب !! ...........
............. نمک مزن آخر به زخم زینب .س. !! ..............
((3/2/72)) التماس دعا.

روز چهارم بنام :

.............((حربن ریاحی )).............

پشت در میکده ات آمدم ... پیش رخ غمزده ات آمدم !!
سنگی زدم اگر چه بر سبویت ... مرا ببخش که آمدم بسویت !!
به حرمت این خم و این باده ات ... مرا مران از بر سجاده ات !!
دارم یقین به شرب ارغوانی ... هرگز محبان را ز خود نرانی !!
حب تو گشته در دلم من آری ... راهم بده در بزم میگساری !!
تشنه لبم ساقی شرابم بده ... به حق خواهرت جوابم بده !!
رفع عطش کن ز من تشنه لب ... به قطره قطره اشگ چشم زینب .س.!!
خوش بود آن دم که دهی باده ام ... تا که بگویم حر آزاده ام !!
غم دگر آن لحظه به دل ندارم ... سرمست می جان به رهت سپارم !!
................... ( شاهد ) ره حر ره آزادگیست !! ...........
............. این ره ره حسین.ع. و دلدادگیست !! ............
((4/2/77 )) شاهد . التماس دعا.

سلام
(( روز هفتم)) بنام :باب الحوائج شش ماهه!!
........................(( علی اصغر .ع. )).....................

گر چه طفلی بین این گهواره ام ... پیش تو کوچکترین میخواره ام !!
مرحمت کن ساقیا در میکده ... یک قدح می هم بدست من بده !!
قطره ای می مست و بی تابم کند ... روی دستت ساقیا خوابم کند !!
تشنه کامم می بده رفتم زدست !! تیر کین چون بین حلقومم نشست !!!
ساقیا من را در آغوشت بگیر ... چونکه من نوشیده ام از نوک تیر !!!
ساقیا از سوزش می در تبم ... کن شتاب و بوسه ای گیر از لبم !!!( ای جانم ) !!
شادم از آنکه می آلوده شدم !!! روی دوشت از غم آسوده شدم !!!( به به) !!
بر رخت ساقی تبسم می کنم !!! سربلندت پیش مردم می کنم !!!
زین تبسم گشته ای مدهوش من ... گشته پاره گر چه گوش تا گوش من !!!!
.....................(شاهدا) بشکن قلم بلوا مکن !! ............
................ خون به قلب حضرت زهرا.س. مکن!!!! ..........
((13/2/72)) شاهد . التماس دعا.

سلام
(( روز هشتم)) بنام:

........................(( علی اکبر .ع.))....................

صحبت از می بود از لب تشنگی ... قصه خیل خمار و نشئگی !!
لطف ساقی همچو می در جوش بود...گفتگو دیگر ز عیش و نوش بود !!
زآن میان ناگه کسی قد راست کرد ... با دل ساقی هر آن چه خواست کرد !!!
شد بلند از جا خماری بی قرار ... اشگ چشمش همچو باران بهار !!
غصه و غم در دلش آمیخته ... زلف او را باد در هم ریخته !!!( جانم )!!
جانب ساقی برفت با یک سبو ... با سبویی خشک و خالی چون گلو !!
دامن ساقی گرفت و تاله کرد... ناله آن خمار هجده ساله کرد !!
ساقیا جانم فدایت دم بدم ... از چه رو افتاده نامم از قلم ؟!
وه!! چه شیرین است شرابت هم چو قند!! صبر کن ساقی در خم را مبند !!
منهم آخر ساقیا دارم عطش ... دست لطفی هم به روی من بکش !!
طلب آن شرب چون قند توام ... می بده بر من که فرزند توام !!!
خوش بود نوشیدن این شرب ناب ... غرق خون چون میدهی من را جواب !!!
می شوم سرمست و مدهوش ای پدر ... چون بفرمایی: بنوش می ای پسر !!
ای پدر رخ بر رخم چون می نهی ... من یقین دارم ز غم جان میدهی !!!
................(شاهدا) پیمانه بشکست و سبو !! ................
...................دم فرو بند و دگر حرفی مگو !! .......................
((24/1/78)) شاهد. التماس دعا.

من عاشقم و بی تو به تن تاب ندارم
مشغول به ذکر توام و خواب ندارم
فریاد زنم روز قیامت که حسین جان
من نوکرم و غیر تو ارباب ندارم
یاحسین مظلوم
(سید محمود امین زاده)