بگذشت مه روزه ، عيد آمد وعيد آمد             بگذشت شب هجران معشوق پديد آمد

آن صبح چو صادق شد عذراي تو وامق شد    معشوق توعاشق شد شيخ تو مريد آمد

شد جنگ ونظر آمد شد زهر و شکر آمد       شد سنگ وگهر آمد شد قفل و کليد آمد

جان ازتن آلوده هم پاک به پاکي رفت             هرچند چو خورشيدي برپاک و پليد آمد

ازلذت جام تو دل مانده به دام تو                       جان نيز چو واقف شد او نيز دويد آمد

بس توبه شايسته برسنگ تو بشکسته          بس زاهد و بس عابد کو خرقه دريد آمد

باغ ازدي نامحرم سه ماه نمي زد دم                         بر بوي بهارتو ازغيب رسيد آمد

(دنیای جوانی)